Turystyka

do Kotliny Hińczowej /slow. Hincová kotlina/ i do bocznej kotliny Żabich Stawów /słow. Žabie plesá/ (czerwony). Kotlinę Hińczową otacza skalny amfiteatr Szczytów Mięguszowieckich /słow. Mengusovských štítov/, Szczytu Koprowego /słow. Kôprovského štít/ i Cubryny /słow. Čubriny/.
Na końcu znajduje się Wielki Staw Hińczowy /słow.Veľké Hincovo pleso/ (20,08 ha, głębokość 53,7 m – największy i najgłębszy staw po słowackiej stronie Tatr). Przez Wyżnią Koprową Przełęcz /słow. Vyšné Kôprovské sedno/ można przejść do Doliny Koprowej (niebieski szlak) lub wejść na Koprowy Wierch /słow. Kôprovský štít/ (czerwony) z widokami na okoliczne doliny i sąsiednie szczyty.
Kotlinę Żabich Stawów od Kotliny Hińczowej oddziela południowy grzebień dominującego piramidowego szczytu Wołowca /słow.Volovec/. Dookoła Żabich Stawów szlak (czerwony) wznosi się olbrzymim progiem skalnym (zabezpieczony łańcuchami) do Kotlinki pod Wagą /słow. Dolinka pod Váhou/ do Schroniska pod Rysami /słow. Chata pod Rysmi/ (2250 m, najwyżej położone schronisko wysokogórskie). Przez przełęcz Wagi szlak wznosi się na najbardziej wyszukiwany punkt widokowy szczyt Rysy (2499,6 m, granica państwa – wymagany powrót).
 

Rysy

Rysy

Rysy (2499 m) są granicznym szczytem pomiędzy Słowacją i Polską w głównym grzebieniu Tatr Wysokich.
Posiadają trzy szczyty : widokowy (graniczny) północno – zachodni, średni (główny) i południowo – wschodni, najniższy.
Ze szczytu biorą swój początek trzy grzebienie: na północ w stronę Niżnich Rysów /słow. Malé Rysy/, na południe przez Wag do Ciężkiego Szczytu /słow. Český štít/ i na zachód do Żabiego Konia /słow. Žabí koň/.
Rysy należą do najczęściej odwiedzanych szczytów tatrzańskich. Dzięki oferowanym doskonałym widokom były reklamowane jeszcze przed I. wojną światową jako „węgierskie" lub „tatrzańskie Rigi". Pierwszego znanego wejścia dokonał w dniu 20.07.1840 r. administrator Starego Smokowca Eduard Blásy (1820-1888) z przewodnikiem Janem Rumanem Diečnym sen. Natomiast w dniu 10.04.1884 r. Teodor Wundt z Jakubom Horvayom weszli na szczyt jako pierwsi w zimie. W 90 latach XIX wieku tablica marmurowa upamiętniła pierwsze wejście Blásiego.
 

   

Przełęcz pod Osterwą /słow. Sedlo Pod Ostrvou/

Przełęcz pod Osterwą /słow. Sedlo Pod Ostrvou/

 

Przełęcz pod Osterwą /słow. Sedlo Pod Ostrvou/
Osterwa (1926 m) to rozłożysty szczyt na końcu bocznego południowo – zachodniego grzebienia Kończystego Wierchu /słow. Končistá/. Przed niewyraźnym szczytem przechodzi przez Przełęcz pod Osterwą Magistrala Tatrzańska /słow. Tatranská magistrála/. Jest to punkt widokowy, z którego rozpościera się przepiękny widok do Doliny Mięguszowieckiej /słow. Mengusovskej doliny/ i Doliny Złomisk /słow. Zlomísk/.
Stronę Osterwy już od dawna znają kłusownicy i myśliwi. Turyści odwiedzają ją już od roku 1875 r., a zimą od 1891 r. Pierwszy szlak z Wyżnich Hagów /słow. Vyšne Hágy/ wybudowało w roku 1886 r. Węgierskie Towarzystwo Karpackie /słow.Uhorský karpatský spolok/. Obecny odcinek magistrali wybudowano w latach 1930 - 1931.
 

Szczyt Koprowy

Szczyt Koprowy

 

 

 

Szczyt Koprowy
Szczyt Koprowy (2367 m) to wyraźny szczyt, pierwszy w kriwańskim rozgałęzieniu, które wychodzi z Cubryny. Na szczyt prowadzi szlak turystyczny z Wyżniej Koprowej Przełęczy. Ze szczytu możemy podziwiać przepiękne widoki. Niedaleko znajduje się Wielki Staw Hińczowy.
Po zboczach szczytu od dawna poruszali się kłusownicy i myśliwi. Początki wspinaczki na ten szczyt sięgają roku 1880, a zimą roku 1906.
 

Štrbské Pleso - Szczyrbskie Jezioro

Štrbské Pleso - Szczyrbskie Jezioro

Szczyrbskie Jezioro
Najwyżej położona osada turystyczno – lecznicza w Tatrach Wysokich, na południowym brzegu jeziora o tak samo brzmiącej nazwie.
W 1872 r. na południowym brzegu Szczyrbskiego Jeziora postawiono chatę myśliwską obszarnika Jozefa Szentivániego, która stała się zarodkiem późniejszego ośrodka turystycznego Szczyrbskie Jezioro /słow. Štrbské Pleso/.
Węgierskie Towarzystwo Karpackie w 1875 r. przedłożyło pomysł budowy turystycznego obiektu noclegowego. W krótkim czasie przybyły także kolejne hotele i restauracje, dom uzdrowiskowy i kilka willi. W 1885 roku przyznano osadzie charakter uzdrowiska leczniczego. Budowę hoteli Hviezdoslav i Kriváň pod panowaniem węgierskim zakończono w roku 1906.
W roku 1876 wybudowano zajezdnię Tatrzańska Szczyrba - Szczyrbskie Jezioro /słow. vozovňa Tatranská Štrba - Štrbské Pleso/ (w roku 1921 przekwalifikowano ją na drogę samochodową), a w 1896 r. wybudowano mniej więcej równoległą kolej zębatą, którą w 1933 r. zastąpiły autobusy. W 1885 r. Szczyrbskie Jezioro połączono ze Starym Smokowcem, a w 1911 r. oddano do użytku kolej elektryczną.
Sytuacja po II wojnie światowej wymusiła zmianę hoteli na sanatoria przeciwastmatyczne, a w związku z przygotowaniami do mistrzostw świata w narciarstwie w 1970 r. brakujące miejsca do zakwaterowania i restauracje zastąpiono nowoczesnymi nowymi budowlami. Jednocześnie wybudowano nowe obiekty transportowe wraz z nową elektryczną "koleją zębatą" z Tatrzańskiej Szczyrby, powstały nowe sklepy i usługi, a u ujścia Doliny Młynickiej /słow. Mlynickej doliny/ wybudowano z rozmachem ośrodek narciarski. W 1976 r. powstał nowoczesny dom uzdrowiskowy Helios.
Na Jeziorze Szczyrbskim żył Gustáv Nedobrý (w latach 1893-1966), jeden z założycieli Towarzystwa Alpinistów IAMES, organizator turystyki słowackiej, usług przewodnickich oraz górskiego pogotowia ratunkowego.

 

Symboliczny cmentarz

Symboliczny cmentarz


Symboliczny cmentarz (1525 m) często odwiedzają turyści, poznają oni miejsce pamięci położone niedaleko Popradzkiego Stawu pod zachodnimi stronami Osterwy, gdzie w limbowym drzewostanie znajduje się symboliczny cmentarz upamiętniający tych, którzy oddali swoje życie w Tatrach Wysokich oraz Taterników, którzy zaginęli w górach na całym świecie.
Znajduje się tutaj ponad 160 tablic pamiątkowych i 50 ręcznie wycinanych krzyży drewnianych. Pierwotnie tablice pamiątkowe ofiar pochłoniętych przez Tatry Wysokie były umieszczane na konkretnych miejscach tragedii górskich. Propagatorom oraz realizatorom pomysłu założenia symbolicznego cmentarza ofiar gór był malarz akademicki Otakar Štáfl (1884 - 1945), który wraz z małżonką i kilkoma przyjaciółmi w roku 1936 rozpoczął budowę dzieła. Cmentarz oddano do użytku w 1940 r. z mottem „Martwym na pamiątkę, żywym ku przestrodze".
Obecnie symbolicznym cmentarzem zajmuje się TANAP. W związku z jego dalszym poszerzeniem, z powodów estetycznych i przestrzennych, obowiązują bardziej zaostrzone kryteria.
 

Prihlásenie